maig 2013


   
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
   
             
08.05.2013 | 2 Comentaris
Darwin supo explicar estupendamente la teoría de la evolución observando los pinzones y Mendel se montó toda la base de la genética cultivando guisantes de 2 colores (una teoría muy compleja, que por cierto, creo que aún no he acabado de entender dada la variedad de combinaciones que pueden llegar a dar guisantes de 2 colores).

Siempre he ido a la escuela pensando que iba a cultivar mi mente, que me iba a hacer una persona con más perspectiva y opinión. Pero con los años que llevo corriendo yo también he desarrollado mi propia teoría sobre la evolución del corredor.

Y es que según mi teoría, desarrollada durante las largas horas de entrenamiento, el corredor, en su estado más avanzado cuenta básicamente con 5 neuronas activas, generalmente trabajando en circuito cerrado y sentido único (es decir 1-2-3-4-5-1-2-3-4-5-1-2...)

- 1ª neurona: La neurona que está centrada en entrenar y competir, es la neurona del esfuerzo, la que sabe sufrir para llegar a un objetivo. Esta neurona es muy radical, ya que cuando se pone en funcionamiento no deja sitio para nada más.

Foto ( La neurona nº 1 en pleno rendimiento)

- 2ª neurona: La que alerta de la fatiga después de entrenamientos o competiciones duras. Hay que decir que esta neurona es poco transparente porque muchas veces rebota la señal a la neurona 1 en vez de la neurona 3, la opción más inteligente.

- 3ª neurona: La del descanso: dormir/comer. Si la señal ha conseguido pasar de neurona 2 a 3 nos daremos cuenta que necesitamos un descanso y unos cuantos mimos, que no todo es entrenar!!

- 4ª neurona: La del trabajo intelectual: “ -He comido y dormido, pero aún estoy cansada, voy a ejercer la parte intelectual: ¿leo? ¿escribo? ¿me pongo una película? ”

- 5ª neurona: Es una neurona de tránsito. La de las preguntas existenciales: Si ya he descansado, comido y ejercitado mi parte mental...¿vuelvo a entrenar?

Y así el ciclo se vuelve a cerrar. Con esas 5 neuronas un corredor puede funcionar. Y sin tener que ser Darwin, Mendel, un guisante o un pinzón, la teoría ha sido amplia y empíricamente demostrada en el corredor de montaña, dicho esto: ¡me voy a entrenar!.

FOTO Alex Clarasó Vallcorba: Neurona 3 funcionando en el modo “alimentarse”
08.05.2013 | 4 Comentaris
Darwin managed to marvellously explain the theory of evolution by observing finches and Mendel built the whole basics of genetics by growing peas of two different colours (a very complex theory which, by the way, I think I haven't completely understood yet, given the variety of combinations that you can obtain from peas of just two colours...)

I always went to school thinking I was going to cultivate my mind, thinking I would become a person with more perspective and opinion. But after the years I've been running, I have also developed my own theory about the evolution of a racer.

And according to my theory, developed during the long hours of training, the racer, in their most advanced state, counts with just 5 active neurons, usually working in a closed circuit and in a one-way direction (that is, 1-2-3-4-5-1-2-3-4-5-1-2...).

- 1st neuron: This is the neuron centered on training and competing, it's the neuron of effort, the one that knows it has to suffer to reach a goal. This neuron is extremely radical, since it leaves no space for anything else when it starts working.

Picture (Neuron #1 at full throttle)

- 2nd neuron: The one that alerts of fatigue after hard trainings or competitions. I have to admit that this neuron isn't very clear, because too many times its signal rebounds to neuron #1instead of neuron #3, which is the most intelligent option.

- 3rd neuron: The one for R&R. Sleep/eat. If the signal has managed to go from neuron #2 to neuron #3, we will realize we need some rest and some cuddling. Not everything is training!

- 4th neuron: The one responsible for the intellectual work. “I've eaten and sleep, but I'm still tired, I'm gonna exercise my intellectual side: do I read? Write? Watch a film?”

- 5th neuron: It's a transition neuron. The one that takes care of existential questions: “If I have already rested, eaten and exercised my mental side… Do I go back to training again?”

And that's how the cycle starts all over again. With just those 5 neurons a racer can work. And without being Darwin, Mendel, a pea or a finch, the theory has been widely and empirically proven on a mountain runner. Having said that, I'm going back to training!

PICTURE: Neuron #3 working in “feeding mode”
03.05.2013 | 1 Comentaris
Publicat el 19/04/2013
Mireia Miró és la portada de la Revista del DiR. Mireia Miró i Varela, va néixer l'any 1988, és una esquiadora de muntanya i una corredora de muntanya catalana nascuda a Barcelona el 31 de juliol de 1988. Mireia és sòcia de DiR Club Hispa, el Club DiR més proper a la Carretera de les Aigües de Barcelona, una de les seves rutes d'entrenament.



LA REVISTA DEL DIR DEL MES DE MAIG A L'ENLLAÇ!!
http://clubsdir.sharedby.co/share/Oqdjm0
01.05.2013 | 2 Comentaris
Si tengo que escoger algún momento que voluntariamente eliminaría de cualquier carrera es sin duda la hora previa a la salida.

La carrera puede ser corta, larga, intermedia, en verano, invierno, primavera u otoño. Llana, con desnivel, técnica, fácil o rápida, que la hora previa a la salida siempre es igual: eterna y corta, un mal trago.

De hecho, yo creo que el mal trago empieza ya cuando el despertador suena, a horas intempestivas, para poder desayunar 3h antes de la carrera. A duras penas abres los ojos la cara que se te queda en ese momento es la que vas a tener hasta que no den la salida: dormida, ausente, cansada, con cara de pocos amigos.

Pero el punto álgido, como decía previamente, llega aproximadamente 1h antes de la salida. Una vez llegas al campo de batalla para ir a tomar el café, calentar, prepararte... el tiempo de que dispongas va a depender de las prisas que cada uno se haya dado para la susodicha cita.

Después de examinar unos minutos tu alrededor y ver que las caras de la gente que te rodea no son mucho mejor que la tuya, buscas un bar con la mirada donde poder tomar un café, o cualquier otra cosa o simplemente sentarte un rato para dejar pasar el tiempo y es que es bastante habitual ser previsores y llegar siempre un poco antes. ¡Mejor poder perder el tiempo que tener que darse demasiada prisa!

En todas las carreras que he hecho hasta ahora (y ya van unas cuantas) no recuerdo ninguna en la que el calentamiento me haya dado buenas sensaciones, más bien todo lo contrario: las piernas están hechas un flan, te parece que estás lento, la respiración acelerada, palpitación cardíaca, vaya ¡todos los síntomas de jamacuco seguro!! A medida que el calentamiento avanza los síntomas van desapareciendo, o no, y es en ese momento cuando toca cambiar de actividad“- ¡me voy a la zona de salida!”

Esperando encontrar a alguien con quien compartir los nervios el panorama no mejora demasiado, no salen las palabras, y el hecho de estar en la salida y ser espectador de una actividad frenética solo puede empeorar los nervios: “-me voy a buscar un baño”

El hecho de ir al baño es seguramente uno de los momentos más tranquilizadores antes de la carrera. A pesar de la cola que pueda haber en ellos es importante hacerlo bien porque te puede condicionar el bienestar de toda la competición. Sobre este tema no tengo nada más que añadir, cada uno debe encontrar su momento “toilette”, y es que decirlo en francés siempre queda más fino.

Llegados a este punto de la narración ya no puede quedar mucho para que den el pistoletazo (unos 10'), y cuando oyes por el altavoz que piden urgentemente que los últimos corredores se dirijan a la línea de salida te preguntas como ha podido pasar tan lento el tiempo y tan rápido a la vez.

Sobre la cuestión de hacer la cola y esperar la salida creo que son momentos que también tienen su encanto, y sin embargo son los minutos que se hacen más largos. En esos instantes sientes el transcurrir de cada segundo, el calor de los corredores que tienes a tu lado (también llamado calor humano, olor a tigre…). Intentas posicionarte lo mejor posible para hacer una buena salida (también conocido como empujar un poquito, buscar un hueco, meterle morro...) y los segundos van cayendo, y cada uno se concentra y visualiza la estrategia que ha elegido seguir (equivalente a la pregunta existencial de: ¿cómo voy a andar hoy? Espero que bien!) Y ya solo queda el último paso, donde se terminan los malos tragos y empieza la ¡diversión!
------------------------------------------
"Las fotos son de la salida de Giir Di Mont 2011, como os decía, a estas horas de la mañana y con estos nervios, es fácil hacer cara de pocos amigos"

Foto1: Zhanna Vokueva, Stephanie Jiménez, Marc Pinsach, Anna Frost
Foto2: Marco de Gasperi, Kilian Jornet, Philip Reiter
Fotos de Joan Miró
01.05.2013 | 2 Comentaris
If I had to choose any moment that I could voluntarily remove from a race, it's undoubtedly the hour before the start.

The race may be short, long or mid-distance, in summer, winter, spring or autumn. Flat, steep, technical, easy or fast, but the hour before the start is always the same: never-ending and short, definitely a hard time.

In fact, I believe that the hard time already begins when the alarm goes off at ungodly hours in the morning in order to have breakfast three hours before the race. You barely open your eyes, and that's the face you're going to have until the race starts: sleepy, absent, tired and unfriendly.

But the high point, as I was previously saying, comes approximately one hour before the start. Once you get to the battlefield to have some coffee, warm up, get ready... the time will depend on how much each person hurried for the aforementioned appointment.

After examining your surroundings for a few minutes and realise that the faces of the people around you are not much better than yours, you look for a bar where you can have some coffee or any other thing, or simply sit down for a while and let time go, since it's rather common to be foresighted and always arrive a little bit early. It's much better to be able to waste time than to have to rush too much!

Of all the races I've taken part in until now (and there have been quite a lot of them), I can remember none in which the warm-ups gave me a good feeling, quite the contrary: the legs are like jelly, it seems as if you are slow, with heavy breathing, cardiac palpitations... Well, all the symptoms of a blackout, that's for sure! As the warm-up goes on, the symptoms keep disappearing, or not, and that's when a change of air is needed “-I'm going to the starting line!”

Waiting to meet with someone with whom to share your nerves, the outlook doesn't improve much. Words don't come out, and the fact that you are at the starting line as an spectator of a frenetic activity can only worsen your nerves: “-I'm gonna look for a toilet”

Going to the toilet is probably one of the most calming moments before the race. Despite the queue, it's important to do it well because it can affect the whole comfort of the competition. I don't have anything else to add about this. Everyone has to find their ‘toilette' moment, and saying it in French always makes it sound more refined.

Once at this point of the story, there cannot be much left before the starting signal (about 10') and when you hear on the speakers that the last runners should urgently direct themselves to the starting line, you ask yourself how could time pass so slowly and quickly at the same time.

About forming a queue and waiting for the start... I believe these moments have their charm, too; however, they are also the longest minutes. During those instants you feel every second go by, the heat of the racers beside you (also called human sweat, an awful smell...). You try to take up the best position possible to make a good start (also known as pushing a little, find a gap, be somewhat cheeky...) and the seconds keep going, each and everyone concentrates and visualises the strategy they have decided to follow (equal to the big question of ‘how am I going to walk today? Just fine, I hope!'). And then, there's only the last step, where hard times end and the real fun starts!
-------------------------------------------
"Las fotos son de la salida de Giir Di Mont 2011, como os decía, a estas horas de la mañana y con estos nervios, es fácil hacer cara de pocos amigos"
Picture 1: Zhanna Vokueva, Stephanie Jimenez, Marc Pinsach, Anna Frost
Picture 2: Marco de Gaspery, Kilian Jornet, Philip Reiter
Pictures by Joan Miró
21.04.2013 | 0 Comentaris
L'Ötzi Alpin Marathon és una cursa que es realitza al Sud Tirol italià i que inclou tres especialitats: esquí de muntanya, cursa de muntanya i bicicleta de muntanya L'equip format per Mireia (skimo), Stephanie Jiménez (running) i Lorenza Menapace, (BTT) han quedat segones.
Un gran article de Lorenza a l'enllaç de més avall.
"Un semplice messaggio in Facebook che puo' trasformarsi in una straordinaria amicizia. Tre donne... una spagnola, Mireia Miro', la più grande sci alpinista di tutti i tempi; una ragazza di Andorra, Stephanie Jimenez, grande atleta Salomon di corsa in montagna; ed io, un italiana che nemmeno si rende conto per perchè un brand cosi importante come Dynafit l'abbia contattata per partecipare alla Otzi Alpin Marathon."
....
http://www.pianetamountainbike.it/risultati-gare-mtb/26979-aprile-2013/33046-la-otzi-alpin-marathon-vista-con-gli-occhi-di-lorenza-menapace
10.04.2013 | 0 Comentaris
Mireia Miró: "Tenemos que marcarnos metas que sean realizables"
Por: Laura S Torné / Canalsolidari.org
Tiempo estimado de lectura : 4 minutos

Mireia Miró y Varela es una esquiadora de montaña y también corredora de montaña. La curiosidad, la impaciencia y su espíritu libre son cualidades que siempre acompañan a esta joven catalana, quizás por ello a sus 25 años es una atleta de élite a nivel estatal e internacional. ¡Hablamos con ella!
Mireia nació en Barcelona en 1988, nos cuenta en su blog que cuando tenía tres años sus padres comenzaron a veranear en el pueblo de Farrera, en el Pallars Sobirà. Fue allí donde dio sus primeros pasos por la montaña, con su hermana y otros niños.
Unos años más tarde, con 18 años, se plantaba en Font-Romeu, un pueblo situado a 1800m, en la Cerdaña francesa. Empezaba, en un lugar y en una lengua semidesconocidos, con Marc Pinsach y Kilian Jornet, una nueva aventura, sus estudios de STAP (un equivalente a INEF) en la especialidad de Deporte Adaptado.
Después de tres años de estudio y con muchas más medallas de las que Mireia había soñado, empezaba su “camino de deportista profesional, sin grandes lujos, pero con mucha satisfacción”. A día de hoy, su historial de méritos deportivos cuenta ya con importantes palmarés en esquí de montaña y carreras de montaña, como su segunda Pierra Menta, hace sólo un par de semanas.
Hemos entrevistado a Mireia porque queremos conocer su apasionante historia, porque es excepcionalmente lúcida, y para que su perseverancia, su amor por la naturaleza y su espíritu de superación motive a nuestras futuras generaciones.
...SEGUIR LEYENDO ENTREVISTA EN EL ENLACE
http://www.canalsolidario.org/noticia/mireia-miro-tenemos-que-marcarnos-metas-que-sean-realizables/32024
07.04.2013 | 0 Comentaris
Mireia i Laetitia guanyen l'Adamello Ski Raid amb un temps de 6h29'24".És una cursa llarga i dura que comença a les 6h del matí i en la qual els participants han de pujar fins a 3540m d'altitud.
La Adamello es una carrera joven, que este año ha alcanzado su cuarta edición y que ha propuesto un circuito muy duro y técnico, con un desnivel de hasta 4000 metros. El dúo Miró-Roux ha necesitado 6:30 horas para finalizar un recorrido de altura, que se ha movido en puntos de entre 2000 y 3500 metros de altura. La pareja ha encabezado la carrera desde el principio,
Esta victoria permite a Mireia y Laetitia seguir lideres invictas en el circuito Grande Course, que se desarrolla durante dos años. La próxima prueba será la Mezzalama a finales del mes de abril, donde la pareja espera conseguir de nuevo una victoria.

Después de la carrera, Mireia Miró declaraba “Ha sido una carrera dura, con un desnivel importante. He sufrido un poco en la última subida, pero estoy contenta con el resultado. Aunque hayamos ganado todas las carreras que hemos disputado hasta ahora no le quitamos valor a la victoria, al contrario; es un privilegio poder ganar y conseguir disfrutar en cada ocasión.”

“Con esta victoria seguimos siendo lideres de la Grande Course y nos permite afrontar con optimismo la Mezzalama, que es la única carrera mítica del esquí de montaña que me queda por ganar”, comentaba Miró.
06.04.2013 | 1 Comentaris
27' de Pierra Menta amb imatges espectaculars de la 28a edició d'aquesta cursa mítica de l'esquí de muntanya i amb opinions dels guanyadors, Mireia, Laetitia, Jacquemoud i Bon Mardion.



Pierra Menta 2013 - Le Film
http://www.zapiks.fr/pierra-menta-2013-le-film.html
03.04.2013 | 0 Comentaris
En català: Mireia Miró, 'una corredora de cor'
Li podem dir 'la reina de la muntanya'. Tan sols té 24 anys i amb tot el que ha guanyat ja és una veterana en les carreres d'esquí de muntanya i trail. Es va iniciar al món del trail running a Font-Romeu, un poble del Pirineu francès on va realitzar els seus estudis equivalents a INEF. Ara viu als Alps francesos.
...

En castellano: Mireia Miró, 'una corredora de corazón'
La podemos llamar 'la reina de la montaña'. Sólo tiene 24 años y con todo lo que ha ganado ya es una veterana en las carreras de esquí de montaña y de trail. Se inició en el mundo del trail running en Font-Romeu, un pueblo del Pirineo francés, donde realizó sus estudios equivalentes a INEF. Ahora vive en los Alpes franceses.
...
http://asp-es.secure-zone.net/v2/index.jsp?id=570/8234/17936&lng=ca
‪http://asp-es.secure-zone.net/v2/index.jsp?id=570/8234/17218&lng=es
01.04.2013 | 0 Comentaris
Mireia Miró: “Vencer las cuatro etapas es una forma muy bonita de ganar la Pierra Menta”
La catalana se hizo hace siete días con su segunda Pierra Menta. Con ella hemos hablado sobre lo que significa ganar la carrera más importante del mundo del skimo y de los próximos objetivos con esquís y con zapatillas.
Mireia Miró y Laetitia Roux forman un equipo imparable. Desde hace unas cuantas temporadas, la española y la francesa van arrasando en las carreras por equipos que forman la Grande Course y esta temporada van camino de reeditar los grandes éxitos que han logrado juntas. Tras su victoria en la Pierra Menta, Mireia nos cuenta sus sensaciones sobre la mítica carrera alpina además de empezar a otear el horizonte de sus próximos objetivos.

¿Cómo ha sido esta victoria en la Pierra Menta?
Una victoria en la Pierra Menta siempre es algo genial. Ha sido muy emocionante a nivel personal. Partíamos como favoritas, pero entre la salida y la llegada hay cuatro días y 10.000m por hacer.

¿Os esperabais ese pleno de victorias de etapa?
Vencer las cuatro etapas es una manera muy bonita de ganar esta carrera. Sabíamos que lo teníamos al alcance, pero nuestra primera prioridad era la victoria final. Hemos tenido mucha suerte durante los cuatro días: no hemos tenido problemas con el material y ninguna de las dos ha tenido un día malo, malo.

¿Qué diferencias encuentras con tu primera victoria allí hace dos años?
El equipo ha ganado en experiencia. Hemos corrido mucho más tranquilas y este hecho hace también que todo haya salido mucho más fluido.
....
http://desnivel.com/esqui/mireia-miro-vencer-las-cuatro-etapas-es-una-forma-muy-bonita-de-ganar-la-pierra-menta
28.03.2013 | 0 Comentaris
La Pierra Menta comentada per Mireia i Laetitia en to de broma.

25.03.2013 | 0 Comentaris
25.03.2013 | 0 Comentaris
Mireia i Laetitia guanyen amb autoritat la 28a edició de la Pierra Menta, imposant-se a les quatre etapes.
crèdits | patrocinadors: